پلی اتیلن (PE)
پلی اتیلن نوعی پلی اولفین است، پلی به معنی یک است و در نتیجه یک فیلم تک مونومر است که با افزودن اتیلن در طی پلیمریزاسیون تشکیل میشود. PE بهعنوان مواد اولیه برای ساخت بستهبندی انعطافپذیر، از جمله در فیلم شریک و فیلم استرچ، استفاده میشود که برای در کدام ویژگیهای متفاوتی نشان میدهد. سه شکل رایج پلیاتیلن شامل پلیاتیلن با چگالی بالا، چگالی کم و خطی با چگالی کم است.
پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE)
پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE) یک ترموپلاستیک پلی اتیلن ساخته شده از نفت است. به دلیل نسبت استحکام-چگالی بالا، از آن در تولید بطریهای پلاستیکی، لولههای مقاوم در برابر خوردگی، الوار پلاستیکی و لایههای ضد آب سازهها استفاده میشود. HDPE معمولاً در هر دو شکل سخت (مانند ظروف) و انعطافپذیر (بهعنوانمثال کیسه) بازیافت میشود .
پلی اتیلن کم چگالی (LDPE)
این نوع پلی اتیلن چگالی کمتری دارد (همانطور که از نام آن پیداست) جرم کمتری نسبت به حجمش دارد. LDPE در برابر ضربه، رطوبت و مواد شیمیایی بسیار مقاوم است. همچنین به طور گسترده بازیافت میشود. LDPE معمولاً در کاربردهایی که برای آنها آببندی حرارتی ضروری است و در ساخت برخی دربها و بطریهای انعطافپذیر و رویه سیم و کابل استفاده میشود.
پلیاتیلن خطی با چگالی کم (LLDPE)
این فیلم یکی از پرکاربردترین فیلمها در صنعت بستهبندی است. از بین تمام انواع فیلم پلیاتیلن، LLDPE انعطافپذیرترین است. شکل ترکیبی پلیاتیلن با چگالی کم، LLDPE استحکام و سازگاری بیشتری را ارائه میدهد و کششی عالی ایجاد میکند. اگرچه بهخوبی موارد قبلی منقبض نمیشود، اما برای بستهبندی پالتهای استرچ و محافظت از بارهای سنگین در حین حملونقل عالی است. فیلمهای LLDPE و LDPE معمولاً برای بستهبندی پالت و همچنین تنقلات، غذاهای منجمد و کیسهها استفاده میشوند.
مزایای استفاده از پلیاتیلن با چگالی کم نسبت به سایر اشکال بستهبندی فیلم شیرینگ شامل استحکام و دوام بیشتر برای اقلام سنگینتر و بزرگتر (مانند باکسهای نوشیدنی) است. این فیلمها قابل چاپ نیز هستند. درحالیکه POF و PVC در ضخامت گیج محدود هستند (معمولاً به حدود 100 گیج)، تولید ضخامت بیشتر (گیجهای بالاتر) با PE تا 1200 گیج (12 میل) امکانپذیر است. این ضخامتها در کاربردهای صنعتی دریایی استفاده میشود. از معایب پلیاتیلن برای شیرینگ میزان انقباض (معمولاً حدود 20 درصد) و شفافیت کمتر قابل اشاره است.
